Tsja, fanbeleving. Weten we überhaupt in Nederland wel wat dat is? Dat vraag ik me werkelijk af na afgelopen week. Het kwam bij me boven na het bericht dat Akerboom stopte met basketballen. Een van de grootste schutters aller tijden in Nederland, en wat zag ik als eerste voorbij komen ? Geen bericht wat betrekking heeft op zijn carrière of op zijn prestaties, maar iets over wat de club verkeerd doet. Nederland op zijn smalst.

Maar waarom? Waarom is het voor ons ( te nuchtere?) Nederlanders toch zo moeilijk om sportmensen ( of artiesten voor mijn part) te bewieroken? Waarom is het voor ons zo moeilijk om tijdens sportwedstrijden echt fanatiek tekeer te gaan ? Wat zit er niet in onze genen wat bijvoorbeeld wel in Amerikanen zit. En ja, ik begrijp dat ik nu van het ene uiterste naar het andere ga.

Ik kom wel eens bij sportwedstrijden. Vroeger bij het voetbal, volleybal en het WK kantklossen,  daarna jaren bij het mountainbiken, en de laatste tijd vertoef ik vaak in een sporthal waar basketbal gespeeld wordt. Dit soort wedstrijden heb ik ook wel eens buiten NL bezocht. ( Behalve dat kantklossen, de enige keer dat het WK buiten NL was was het in Peru, net ff te ver, maar dat terzijde).  Toen ik een World Cup MTB in het buitenland ( Albstadt, Duitsland) bezocht keek ik mijn ogen uit. Vele honderden mensen bij elkaar die als de renners eraan kwamen als gekken tekeer gingen met toeters, koeiebellen, koeievlaaien en ander soort herrie. In Nederland staat er bij een UCI wedstrijd amper 7 man langs de kant en die kijken een keer naar een renner met een blik van: “Schiet eens op, de errepel staan op het vuur”!  

Ook bij het basketbal bemerk ik enige terughoudendheid bij de fans. In Leiden gaat het er dan nog wel heftig aan toe aan de lange zijde, in Den Bosch springt er soms eentje van af de businessclub bijna het veld in, maar in andere sporthallen kan het wat mij betreft iets fanatieker. Het zal niet in den Nederlandsen mensch zitten, maar het verschil tussen compleet uit je panty springen of het rustig op een stoeltje zitten klappen is o zo groot. Ook zit er nog wel wat tussen. Ik verwacht ook niet dat men in NL ineens zot gaat doen, maar sjeezus, het mag best met wat meer beleving, met wat meer waardering voor de sporter en zijn prestaties.

Vandaar dat ik ook altijd het internet af struin naar dit soort dingen. Afscheid van sporters, fans die zingen, speakers die gek worden.. kippenvel krijg ik er van. Zie bijvoorbeeld het welkom wat Kobe Bryant kreeg tijdens zijn laatste wedstrijd in en tegen de Cleveland Caveliers.

Daarnaast zijn afscheid bij de Lakers.

Zo zijn er nog zoveel voorbeelden te vinden. Ik houd het even bij deze twee, de rest mogen jullie zelf opzoeken en er iets van leren :).

Persoonlijk de mooiste video die ik de afgelopen jaren gezien heb is onderstaande. Fans die door het dolle heen hun club, de Pittsburgh Pirates, steunen na het 3e kwart op de muziek van Neil Diamond’s Sweet Carolina. Dit zou ik zo graag een keer meemaken, en geloof me, ik ben ervan overtuigd dat ik dan met tranen in mijn ogen sta te kijken en het kippenvel 3 rijen dik op mijn arm heb staan.

Maar goed, voorlopig blijven we nog even dromen. Dromen van uitzinnige menigtes die hun club aanmoedigen, dromen van hordes zingende fans en dromen van een groots afscheid van onze sporters. Het is toch b.v van de zotte dat een Wesley Sneijder bijna moet bedelen om een afscheidswedstrijd? In welk universum leef je dan, als KNVB, dat je dat niet fatsoenlijk kan regelen ?

Derhalve hoop ik vurig dat mijn clubje volgend seizoen weer stappen gaat zetten. Stappen zetten op sportief vlak, maar zeker ook in de fanbeleving. Maar wat de club daar ook aan doet, men zal toch diegene op de tribune mee moeten krijgen. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat gaat lukken !

Advertenties